Πάτησα play, άρχισα να γράφω αμέσως και ξέχασα πως Σύνταγμα κατεβαίνω για αλλαγή.
Κατέβηκα στην πλατφόρμα. Λατρεύω αυτό το επαναλαμβανόμενο μοτίβο.
Μου δίνει απαντήσεις που τα φωνητικά σπάνια μπορούν να δώσουν.
Πέρασα ανάμεσα από ανθρώπους, χτύπησε η τσάντα που κουβαλούσα σε έναν κύριο,
αλλά περάσαμε, ο ένας ξυστά απ’ τον άλλον.
Ήξερες πως αν ακούσεις το The First Snow δυνατά στα ακουστικά περιμένοντας το μετρό ενώ κοιτάς την οθόνη του κινητού σου, κάπου στο 4:44-4:46 θα νομίζεις πως το μετρό πλησιάζει
αλλά θα είναι μόνο το εφέ του κομματιού εκείνη τη στιγμή;
Το μετρό είναι packed και έτσι κατέβασα υπερβολικά τη φωτεινότητα
γιατί ντράπηκα λίγο μη δει κανείς τι γράφω.
Μετά παρατήρησα ότι κανείς δεν κοιτούσε ούτως ή άλλως.
Πάρκο Ευαγγελισμού. Μεταξύ του πρώτου διαγώνιου πεζοδρομίου με το ποίημα του Becket
και του δεύτερου όπως πας για το σπίτι μου.
Το τραγούδι είναι κάπου στο 7:18 και ο κόσμος περπατάει γρήγορα, πού πάνε όλοι αυτοί;
Η ώρα είναι 11:31 π.μ. και αισθάνομαι τόσα πολλά.
Ο ήλιος με τυφλώνει. Δεν έχει ζέστη, αλλά και πάλι,
όλα είναι φωτεινά, όλα σε καλούν να τα αγαπήσεις.
«Μέσα σε μία φωτεινή, αέναη, μυρμηγκένια κίνηση, έτσι τελειώνει ο κόσμος, ηλίθιε Έλιοτ» σκέφτομαι, καθώς οπτικοποιώ στη φαντασία μου τους λυγμούς να πνίγονται, να χάνονται και να γίνονται τρανταχτά γέλια, οργασμοί, κραυγές υπό το βάρος της ισχυρής, της ασταμάτητης, της βίαιης ιστορίας της ζωής, από την αρχή του κόσμου.
Σκέφτομαι εσένα. Τη μουσική σου και την ανατροφοδότηση που πάντα χαίρεσαι να ακούς.
Αναρωτιέμαι αν τα συναισθήματα και οι εντυπώσεις, μπορούν να μετουσιωθούν σε λόγια αρκετά πειστικά, σε λόγια κατάλληλα.
Αναρωτιέμαι αν τα λόγια χαλούν την πραγματικότητα μας ή αν τη φτιάχνουν. Σκέφτομαι πάνω στις γνώμες. Στο δικό μου feedback.
Σκέφτομαι «γιατί τα γράφω καν όλα αυτά;» Δεν κάνω κριτική του κομματιού, και ακόμα και να ήθελα, δεν είμαι καθόλου ειδική σε αυτό.
Η γνώμη μου εξαντλείται επί της ουσίας στο «μ'αρέσει/ δεν μ’αρέσει».
Αναρωτιέμαι ποιον θα μπορούσε να ενδιαφέρει αυτό το κείμενο, και γιατί περιμένεις πάντα έναν σχολιασμό των κομματιών.
Αντιλαμβάνομαι πως τα κείμενα, όλα τα κείμενα,
είναι στην βαθύτερη ουσία τους, μαρτυρίες.
Έχω ανάγκη να το γράψω, όπως και εσύ αυτό το mixtape.
Έχουμε ανάγκη να καταγράψουμε την ασήμαντη, την κοινότυπη ιστορία μας.
Έχουμε ανάγκη να εκφραστούμε, έχουμε ανάγκη,
όχι να διαβάσει κάποιος απαραίτητα αυτά που γράφουμε,
αλλά να υπάρχει ένα σημάδι, μια απόδειξη πως υπήρξαμε και εμείς εκεί.
Αλληλεπιδράσαμε με εκείνο το τραγούδι, βιώσαμε στο έπακρο ό,τι μπορέσαμε μέσα από αυτό.
Ταυτιστήκαμε, ταξιδέψαμε και εμείς εκεί και ανακαλύψαμε και εμείς ένα μικρό κομματάκι, ένα ψήγμα αλήθειας.
Ένα ψήγμα αλήθειας μικρό, τοσοδούλικο, αλλά ολοκληρωτικά δικό μας.
Το τραγούδι τελειώνει και θλίβομαι χάνοντας αυτή την αίσθηση της παντοδυναμίας που κατάφερε να μου χαρίσει.
Πρέπει να πάω σπίτι.